بیچاره مت، که با ذوق و شوق، از اول صبح داره سفره هفت سین درست می‌کند و غذای شب عید را آماده می‌کند و من هم عین برج زهر مار لم دادم روی مبل

نمی‌دانم سالی که این طور شروع شود چطور به پایان می‌رسد امیدوارم که بگذره

دارم اراجیف محض می‌نویسم، همش هم تقصیر این بزغالست که حتی اینجا هم دست از سر ما بر نمی‌دارد و من باید در چنین شبی زانوی غم بغل کنم و نتوانم مایه شادی همسرم بشوم. خدایا تو همیشه تنها امید ضعیفان بوده‌ای، مرا هم دریاب