تا آنجای داستان را گفته بودم که جوان داستان ما پس از آنکه شکارچی تمام عیار دایناسور شد، سفری را آغاز کرد تا اولین شکار خود را انجام بدهد. و حالا ادامه داستان :

    پس گرفتن ویزا و مجوز شکار در کشور گالیگولا، به آنجا رفت و مدت ها در جنگل های گالیگولا بدنبال دایناسور گشت ولی با وجود اینکه گالیگولا محتمل ترین مکان برای پیدا کردن دایناسور بود، جستجوی شکارچی داستان ما در این جنگل ها بی نتیجه ماند. چند سالی که گذشت، و  فیل شکارچی داستان ما که دیگر چندان هم جوان نبود و پا به سن گذاشته بود، یاد هندوستان کرد و در نهایت شکارچی داستان ما عزم میهن کرد.

      در میهن کسی چشم به راه شکارچی نبود

   شکارچی ما مدتی مدتی بدنبال کار گشت ولی ظاهرا پیدا کردن کار سختتر از پیدا کردن دایناسور بود. ولی نه! سرانجام کاری شایسته مقام بزرگترین شکارچی دایناسور پیدا کرد. چند جوان مستعد از او خواستند که به صورت خصوصی به آن ها شکار دایناسور آموزش دهد. آخر او باتجربه ترین و داناترین این فن بود. شکارچی ما تمام توان خود را بکار برد تا شاگردان خوبی تربیت کند و از آنجایی که دانشجویان شایسته ای هم نصیبش شده بود به خوبی از عهده این کار برآمد.

   به سرعت به تعداد علاقه مندان این حرفه و فن افزوده می شد. و همه پس از پایان آموزش به دنبال شکار می رفتند و از آنجایی که شکاری پیدا نمی کردند به شهر و دیار خود باز می گشتند و همانند استاد به تربیت شاگردان جدید می پرداختند. آخر تعداد علاقه مندان خیلی زیاد شده بود

    کم کم دانشگاه های زیادی دانشکده ی "شکار دایناسور" تاسیس کردند و به دانشجویان مدارک رنگ و وارنگ می دادند. امروزه بیشتر افراد به دلیل درآمد بالای این شغل به دانشگاه می روند و کسی برای کار به گالیگولا نمی رود چون هنوز به تعداد زیادی استاد برای تدریس در دانشکده های تازه تاسیس نیاز است. در گالیوگولا فقط دوره های تخصوصی ، کارسوق ها و ... در آنجا برگزار می شود. البته این را هم باید گفت که کشور گالیگولا از همین قضیه درآمد بالایی بدست می آورد و دیگر به سادگی سابق ویزا نمی دهد.

پی نوشت۱ : منبع این داستان را نمی دانم

پی نوشت۲: من کلمه کارسوق را به معنی workshop آورده ام