چقدر ساده‌ام، خدایا من را به خاطر این سادگی‌ام ببخش. خدایا من را ببخش، اگر بزرگ‌ترین نعمت‌هایی را که به من دادی، فراموش که چه عرض کنم، اصلا نمی‌بینم. خدایا تو را سپاسگزارم نه به خاطر امکانات بی‌شماری که من دادی، بلکه به خاطر کسی و کسانی را که در زندگی من قرار دادی تا چشم‌های من را به سوی این نعمات و امکانات باز ‌کند و باز ‌کنند و مرا به آنجایی ‌رسانند که دل و زبانم ناتوان از سپاس تو ‌گردند.

پس‌نوشت۱: ای کس بالایی، قهوی امروز قبل از ظهر خیلی چسبید.
پس‌نوشت۲: موقع صحبت کردن با آن کس شعر زیر از عطار در گوشم زمزمه می‌شد که می‌خواند:

دست با تو در کمر خواهیم کرد
قصد آن تنگ شکر خواهیم کرد
در سر زلف تو سر خواهیم باخت
کار با تو سر به سر خواهیم کرد
چون لب شیرین تو خواهیم دید
پای کوبان شور و شر خواهیم کرد