استادم (رسول) می‌گوید: خواننده وقتی می‌خواند و یا نوازنده وقتی می‌نوازد، صدایی را می‌شنود که در ذهنش ساخته و می خواهد که بشنود. وقتی پیشرفت می‌کند تازه یاد می‌گیرد که صدای ایجاد شده از حنجره و یا ساز را بشنود و در این مرحله است که می‌تواند به اشکالاتش پی ببرد و در رفع آن‌ها بکوشد. حالا قضیه این است که فکر کنم من به این مرحله رسیده‌ام. چون تازه امروز بود که به معنای کلمه، تفاوت بین صدای خودم و صدای استاد شجریان را احساس کردم و همین تفاوت را هم در مقایسه صدای سازم با ساز لطفی احساس کردم. البته نمی‌دانم چرا وقتی این کشفم را به مت گفتم اصلا تعجب نکرد. اما فکر کنم، رسول فهمید چی می‌گم، آخه یک لبخند خیلی عجیب و مرموزی روی لب‌هایش نشست