وقت سحر است ای طرفه پسر
                                                    پر باده‌ی لعل کن بلورین ساغر

کاین یک دم عاریت در این گنج فنا
                                                    بسیار بجویی و نیابی بار دگر

خیام

بی تو، مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم
                             همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
                                                     شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،
                                                                            شدم آن عاشق دیوانه كه بودم!

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید.
                                     باغ صد خاطره خندید
                                                   عطر صد خاطره پیچید

یادم آید كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم
                                     پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

واقعا یادت هست؟ حتم دارم، اگر اون اتفاق بد چند ساعت بعدش نمی‌افتاد، ما خیلی زودتر به هم می‌رسیدیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
                                    تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
                                                      من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام
               بخت خندان و زمان رام
                              خوشه ماه فرو ریخته در آب
                                            شاخه ها دست برآورده به مهتاب
                                                                        شب و صحرا و گل و سنگ
                                                                                       همه دل داده به آواز شباهنگ


یادم آید: تو بمن گفتی:
                ازین عشق حذر كن!
                لحظه ای چند بر این آب نظر كن
                            آب، آیینه‌ی عشق گذران است
                            تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است
                                                       باش فردا، كه دلت با دگران است
                                                       تا فراموش كنی، چندی ازین شهر سفر كن!


با تو گفتنم:
              حذر از عشق ؟         ندانم
                               سفر از پیش تو ؟           هرگز نتوانم
                                                  روز اول كه دل من به تمنای تو پَر زد
                                                                    چون كبوتر لب بام تو نشستم
                                                                         تو بمن سنگ زدی، من نه رمیدم ، نه گسستم
                                  

باز گفتم كه: تو صیادی و من آهوی دشتم
              تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم.

              حذر از عشق ندانم
                           سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !


اشكی از شاخه فرو ریخت،
              مرغ شب ناله‌ی تلخی زد و بگریخت!
                                                  اشك در چشم تو لرزید
                                                               ماه بر عشق تو خندید


یادم آید كه دگر از تو جوابی نشنیدم،
                                 پای در دامن اندوه كشیدم
                                                     نگسستم، نرمیدم


رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم
                                 نه گرفتی دگر از عاشق آزده خبر هم
                                                      نه كنی دیگر از آن كوچه گذر هم !
                                                                بی تو، اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!

 

شعر از فریدون مشیری

تشکر ویژه از دستنوشته‌های عزیز که با پادکست زیباش من را برد به حال و هوای عاشقی و جونیم و برد دقیقا به روزی که فهمیدم احساسی که نسبت به مهتاب دارم عشق نه چیز دیگری. هر چند خیلی سعی کردم عشقم را انکار کنم، ولی عشق انکارپذیر نیست. لحظه‌ای که عشق انکار کنیم، خودمون را انکار کرده‌ایم.

 

شخصی که در این ویدئو می‌بینید مجید نائینی هست که ترجمه خوب و قوی‌ای از مثنوی معنوی به انگلیسی انجام داده. با کمی جستجو می توانید سخنرانی‌های جالب دیگر هم از او ببینید.

 

کیست در دیده که از دیده برون می‌نگرد؟
یا چه جانست، نگویی که منش پیرهنم.

کیست در گوش که او مشنود آوازم؟
یا کدام است، سخن می‌نهد اندر دهنم.

از دیوان شمس