ستاد رسیدگی به عقده‌های دانشجویی

لطفا برای کسی سو تفاهم پیش نیاد. این عکس فقط و فقط متعلق به ۲ تا آدمی که از همه برای من عزیزتر اند و شنیدن درد و یا غم آن‌ها دنیا را پیش چشمم سیاه می‌کند.

این عکس را دیروز در باغ گل رز دانشگاه UBC گرفتم

می‌دونی خیلی پیش می‌آد که آدم با خودش رو راست نیست، فقط یک کم باید تیز نگاه کرد تا فهمید و گرنه خودت هم نمی‌فهمی. حالا می‌‌دونی چرا من بوی خوب قهوه فرنچ وانیلا را توی خانه راه نینداختم؟ به لیوان نیمه پر روی میز نگاه می‌کنم و  می‌خندم

چقدر ساده‌ام، خدایا من را به خاطر این سادگی‌ام ببخش. خدایا من را ببخش، اگر بزرگ‌ترین نعمت‌هایی را که به من دادی، فراموش که چه عرض کنم، اصلا نمی‌بینم. خدایا تو را سپاسگزارم نه به خاطر امکانات بی‌شماری که من دادی، بلکه به خاطر کسی و کسانی را که در زندگی من قرار دادی تا چشم‌های من را به سوی این نعمات و امکانات باز ‌کند و باز ‌کنند و مرا به آنجایی ‌رسانند که دل و زبانم ناتوان از سپاس تو ‌گردند.

پس‌نوشت۱: ای کس بالایی، قهوی امروز قبل از ظهر خیلی چسبید.
پس‌نوشت۲: موقع صحبت کردن با آن کس شعر زیر از عطار در گوشم زمزمه می‌شد که می‌خواند:

دست با تو در کمر خواهیم کرد
قصد آن تنگ شکر خواهیم کرد
در سر زلف تو سر خواهیم باخت
کار با تو سر به سر خواهیم کرد
چون لب شیرین تو خواهیم دید
پای کوبان شور و شر خواهیم کرد

با وفا و مهربونم
              منو تنها نمی‌ذاره میدونم
                                     رو دلم پا نمی‌ذاره می‌دونم
              منو تنها نمی ذاره می‌دونم
                                     رو دلم پا نمی ذاره می‌دونم

گل میاد، بهار میاد 
            بوی عطر گل یار میاد
                                               آرزو به بار میاد
                                                            به دلم قرار میاد

می‌دونه دنیا سرابه
                  آرزو نقش بر آبه
                                              زندگی بی عشق و مستی
                                                                          می‌دونه رنج و عذابه

              منو تنها نمی‌ذاره میدونم
                                     رو دلم پا نمی‌ذاره می‌دونم
              منو تنها نمی ذاره می‌دونم
                                     رو دلم پا نمی ذاره می‌دونم

دل میگه دلبر میاد
                  انتظارم سر میاد
                                             پونه از خاک در میاد
                                                                یارم از سفر میاد
                                                                                           پونه از خاک در میاد
                                                                                                         یارم از سفر میاد*

بله، همانگونه جناب مرحوم مهستی می‌فرمایند: یارم از سفر میاد  .... منو تنها نمی‌ذاره می‌دونم ...

به عبارت دیگه  هوراااااااااااااااااا استادم از سفر میآد  دلتنگی‌های من هم به پایان رسید.

اگه بدونید امروز که استادم با ذوق داشت از برنزه شدن پوستش توی آفتاب گرم سانفرانسیسکو حرف می‌زد، چقدر شانس آوردم که حالا به جرم قتل در زندان نیستم

منصفانه بگم استادم جز، پاکارترین استادهای این اطراف است، کسی پشت سرش حرف بزنه با من طرفه‌ها!!

راستی اصلا فکر نکنید که رابطه من و استادم مثل کارتون بالا هست.

*متن آهنگ را از سایت ایران ترانه برداشتم.
*Special thanks to www.phdcomics.com , for letting me to barrow this cartoon

به هر حال من نمی‌خواستم به کسی توهین کنم، ولی خدایش شما کم‌تر خالی ببند، تا کسی تیکه نیندازه بهت.

باز هم شرمنده

رجانیوز در مقاله‌ای می‌نویسد:

"به عنوان نمونه مجري زن اين برنامه در برنامه روز شهادت حضرت زهرا(س)، در سؤالي از ميهمان برنامه پرسيد: مگر مردها لباس زمان صدراسلام را اكنون بر تن مي كنند كه ما زنها از چادر آن زمان استفاده كنيم؟"

و طرح همچین سوال ساده‌ای عنوان "ترویج فمینیسم افراطی" به خودش می‌گیرد. دارم به این فکر می‌کنم، چه بلایی سر این به اصطلاح طرفداران دین آمده که این طور از ساده‌ترین سوالات می‌ترسند؟ واقعا شباهت این آدم‌ها با آن‌ افرادی که در پست کپک مغزی نشان دادم چه قدر است؟ این طوری بگم واقعا تفاوتی احساس نمی‌کنم، شما تفاوتی احساس می‌کنید؟

یک ساعت است که دارم ادامه جمله آخر را می‌نویسم و پاک می‌کنم و مدام عصبانی‌تر می‌شوم، واقعا کم آوردم

چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید،

                                                 واژه را باید شست.

                                                            واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد

چتر ها را باید بست،

                  زیر باران باید رفت.
                           فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد.

                                                     با همه مردم شهر زیر باران باید رفت.

                                                                           دوست را، زیر باران باید جست.

                                                                                                  زیر باران باید بازن خوابید.

زیر باران باید بازی کرد.

                زیر باران باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت،

زندگی تر شدن پی درپی،

                زندگی آب تنی کردن در حوضچه ((اکنون)) است.

رخت ها را بکنیم،

                آب دریک قدمی است

روشنی را بچشیم.

شب یک دهکده را وزن کنیم، خواب یک آهو را.

                               گرمی لانه لک لک را ادارک کنیم.

                                                     روی قانون چمن پانگذاریم.

و نگوئیم که شب چیزی بدی است.

                              ونگوئیم که شب‌تاب ندارد خبر از بینش باغ.

هوی نکن!
               نکن پسره‌ی الدنگ!

منبع : نمی‌دانم

خانم‌های و آقایان محترم شرمنده. یک چیزی توی دلم گیر کرده بود، می‌خواستم یک کمی فحش بدهم تا راحت‌تر نفس بکشم.

تو رو به خدا بروید و این پست (نوک شکسته عقاب امریکایی و دل شکسته‎ ‎بچه های روستای درود زن)  را بخوانید، آن وقت حال و هوای من را درک می‌کنید. خوب دولت و حکومت که هواسشون جای دیگریست، پول نفت که الکی نیست صرف این بچه‌ها بشه تا مردم لبنان هستند و رویاهای هسته‌ای کی وقت دارد به این ملت بیچاره فکر کند؟ این‌هایی هم که بیرون از مملکتند، هم که هواسشون جای دیگریست، تا چیزی رنگ و بوی سیاسی و مخالفت نده خودشون و قدرت رسانه‌ای شون را تکون نمی‌دهند. آهای آقایی یا خانمی که حاضری برای دیه یک آدمی که کسی را کشته (به هر دلیلی) پول جمع کنی و آگهی بزنی (مثلا این دو تا آدرس را ببنید 1،2 ) راستش را بگو رنگ و بوی سیاسی کارت چقدر است؟

منبع عکس: فارس‌نیوز

 برای عکس‌های بیشتر به اینجا سر بزنید.

نکته آخر، شدیدا دارم به این نکته فکر می‌کنم که آیا این جور پول جمع کردن‌های مقطعی اصلا کار مفیدی هست یا نه؟ در صورتی که نتیجه بگیرم، کار مفیدی است خودم سریعا شروع به فعالیت می‌کنم.

خوب ۱۳ روزی در سفر بودم. اولین پست سفر را که نوشتم در فرودگاه ونکور منتظر سوار هواپیما شدن بودم. و تصمیم داشتم که حداقل روزی یک‌بار پستی درباره‌ی سفرم بنویسم ولی در حال هوای دیدن فامیل و گرفتاری کاری زیاد دست به دست هم دادند و باعث شدند که ۲-۳ تا پست کوتاه و سریع بگذارم، جهت اعلام حیات.

سفری بود پر از تجربه و شاید گرانبهاترین تجربه در این میان حل معمای MIT بود. به هر حال فکر کنم، کلی موضوع و عکس برای چند وقت آینده دارم که بنویسم.

در مورد پست قبلی، من ادعا کرده بودم که مرگ را به عنوان حقیقت قبول دارم و از آن نمی‌ترسم. حالا حرفم را اصلاح می‌کنم و می‌گویم «سعی می‌کنم مرگ را به عنوان حقیقت قبول کنم و سعی می‌کنم از آن نترسم» 

عکس بالا را از کلیپ آرزوی ساده کودکان وطنم گرفتم.

سیستم آلارم خانه‌ی ما امروز علائمی حاکی از رشد سریع کپک مغزی در خانه را دریافت کرد و به دنبال این اعلام خطر، نیروهای واکنش سریع وارد عمل شدند و تلاش‌های مقدماتی‌ای را جهت برطرف کردن مشکل انجام دادند. با این وجود اقدامات زیر جهت حل کامل مشکل به تصویب رسید :

1. مبارزه تا ریشه کنی کامل ریشه‌های وبگردی و گشت و گذار در خوراک‌خان و خوراک‌پز. نمونه این گونه مبارزات در تاریخ آپارتمان ۲۰۳ لویس‌ریل قبلا در طرح ریشه‌کنی اعتیاد به بالاترین ثبت شده‌است. در آن تاریخ مبارزه با ابتکار نصب یک دیوار آتشین در مسیر اینترنت خانه به نفع نیروهای واکنش سریع آپارتمان ۲۰۳ لویس‌ریل به پایان رسید ولی این بار دشمن آماده‌تر و مجهزتر به صحنه آمده است.
2. طی زمانی حدود یکسال در این دیار کفر و عدم پیشرفت قابل قبول زبان، نشان دهنده برنامه‌ریزی ناکافی در این خصوص می‌باشد که در این خصوص نیز مصوباتی برای اقدامات کافی و ضربتی انجام گرفت.
3. جهت بر طرف ساختن خطر بازگشت کپک مغزی در آینده، مصوباتی در خصوص مطالعه، ورزش و سایر اقدامات فرهنگی به شکل منظم نیز به تصویب رسیدند.

با آرزوی پیروزی نیروهای آپارتمان ۲۰۳ لویس‌ریل همه شما را به خدای بزرگ می‌سپارم. منتظر گزارش‌های بعدی ما از این صحنه نبرد باشید

Admiral Pat Chieftain

در مطلب قبلی قسمتی کتاب عهد جدید (انجیل متی) را نوشتم. می‌دانید چی بیش از همه چیز من را جذب کرد؟ وقتی دیدم که شیطان مجموعا ۳ بار سعی کرد عیسی را فریب دهد و از این ۳ بار ۲ تا از حمله‌های شیطان با کمک کتاب خدا صورت گرفت، جالب نیست کلام خدا عجب قدرتی داره، وقتی دستمایه‌ی کار فریبکاران می‌شود.

 چون ابر به نوروز رخ لاله بشست
برخيز و به جام باده کن عزم درست
کاين سبزه که امروز تماشاگه تست
فردا همه از خاک تو برخواهد رست

خیام

دوباره شروع می‌کنم به نوشتن. مهلتی بایست تا خون شیر شد.
بهانه انتخابات فرصتی بود که مدتی دست از نوشتن بردارم، نه این‌که به خاطر انتخابات سرم شلوغ باشد، بلکه فرصتی می‌خواستم که کم‌تر بنویسم و بیشتر فکر کنم. احساس می‌کردم، کیفیت نوشته‌هایم در حال افت کردن است. نه ادعایی در مورد این وبلاگ ندارم، اولین تجربه من در نوشتن است. ولی احساس پیشرفت نمی‌کردم. امیدوارم به مدد این چند روز و راهنمایی‌های بزرگوارانی که به این‌جا سر می‌زنند، بتوانم پیشرفت کنم.

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می​سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش

گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا

چشم دارم که سلامی برسانی ز منش

به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه

جای دل​های عزیز است به هم برمزنش

گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد

محترم دار در آن طره عنبرشکنش

در مقامی که به یاد لب او می نوشند

سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش

عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت

هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش

هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال

سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش

شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است

آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

شعر از حافظ

www.recent.ir

فکر کنم به خودم خیلی بدی می کنم وقتی که نمی‌خوابم و به جای کار کردن روی پروژه‌ام دارم وبگردی می‌کنم

پدر و مادر من هر دو معلم هستند و شاید به همین دلیل است که کار تدریس برای من معنا و مفهوم خاصی دارد و من همیشه با سخت‌گیری خاص خودم، مراقب بودم که کجا درس می‌دهم و چه چیزی درس می‌دهم، یا به عبارت دیگر به خاطر پول چیزی را درس ندهم که دوست ندارم و یا باز به خاطر پول از درس دادن چیزی که درس دوست دارم محروم نشوم.  سال پیش‌دانشگاهی و کنکور بودم که درس دادن را به معنای جدی آن شروع کردم و با وجود سرنوشت‌ساز بودن آن سال من کاملا مجانی درس می‌دادم که بسیار لذت بخش بود برای من. کلاس المپیاد بود توی دبیرستانمان. این جور کلاس‌ها در دوران دانشگاه هم ادامه داشتند و انصافا منبع درآمد خیلی خوبی برای من بودند. به تدریج به تدریس یک سری مباحث کامپیوتری هم روی آوردم که از لحاظ مالی به صرفه‌تر هم بودند. اما با این وجود به همان دلیلی که اول گفتم هیچوقت نمی‌گذاشتم که تدریس سهم زیادی در درآمدم داشته باشد، جز روزهای آخری که ایران بودم، هم خرجم زیاد شده بود و هم امکان کار کردن به صورت جدی و پروژه‌ای دیگه برایم مقدور نبود، پس به تدریس فله‌ای روی آوردم و به برکت دو دوست به نازنین مهندس هادی و مهندس بهروز، به صورت فله‌ای کارهای تدریس برایم فراهم می‌شد و من هم به دلیل نیاز مالی شدیدم در آن ایام، همه آن کارها را قبول می‌کردم. تا یکبار کلاسی پیشنهاد شد در خصوص "سیستم‌های مدیریت اطلاعات" که من دانشی در موردش نداشتم. کمی مطالعه کردم و کلاس را قبول کردم.

یکی مرغ بر کوه بنشست و برخاست
چه افزود بر کوه و از وی چه کاست؟

من آن مرغم و این جهان کوه من،
چو رفتم، جهان را چه اندوه من؟

چون به دریا می توانی راه یافت
سوی یک شبنم چرا باید شتافت

جمله قشنگی است ولی حیف که نمی‌دانم از کیست. ( محمد عزیز لطف کرد و گفت که این شعر از منطق الطیر عطار- حکایت طاووس است)

فکر کنم، یکی از بزرگ‌ترین نقاط ضعف وبلاگستان فارسی این است که اگر یک متن و یا شعری را در جایی خواندی، خیلی سخت است که بدانی که از کجا آمده‌است و یا از کدامین اندیشه تراوش کرده است.

خیلی خوشحالم که جایی کار می کنم که هرگاه سرم را بر می گردانم همسرم را می بینم که مشغول تلاش و کوشش است و به داشتن همچین همکاری به خودم افتخار می کنم

داشتم قسمت زندگی افلاطون از کتاب تاریخ فلسفه ویل دورانت را می خواندم:

من قالبا از دیدن مردمی که خود را به علت دست های فلجشان نیک می پندارند، خندیده ام.«نیچه»

ضعفا از نظر منافع خود صفاتی را مذموم و صفات دیگر را ممدوح می شمارند. آنها می گویند تقلب و نادرستی بی شرمی است و مقصودشان ار تقلب و نادرستی این است که کسی بخواهد بیش از همسایگان خود مال و منال داشته باشد زیرا چون از عجز و ناتوانی خویش خبر دارند فقط به مساوات و برابری قناعت می ورزند «کالیکلس»

برای خوب زندگی کردن باید به امیال و شهوات خود مجال داد تا به بالاترین حد خود برسند، وچون به حد اعلای خود رسیدند باید با هوش و درایت و دلیری تمام بر آن ها مسلط شد و تمام آن ها را اقناع کرد. ولی چون بیشتر مردم نمی توانند به این درجه برسند، ناچار چنین شخصی را توبیخ و سرزنش می کنند زیرا می خواهند ناتوانی خود را پنهان دارند و از این جهت خروج از عدالت را ناپسند می شمارند ... آن ها فقط از این جهت خصال نیکو و عدالت را می ستایند که خود ناتوان و درمانده اند «کالیکلس»

هنگامی که این سطور را می خواندم، ابتدا احساس سرمای وحشتناکی کردم و سپس نفرتی همراه با ترس تمام وجودم را  فرا گرفت. ترس از چه بود؟ نمی دانم! کمی که گذشت فهمیدم که آن نفرت و ترس ، نفرت و ترس از خودم بود. وقتی دقیق تر به لایه های درونی خودم نگاه کردم فهمیدم که تعریف اخلاق و عدالت و پارسایی در وجود من نیز ریشه در این کلمات این سطور دارد. شاید خلا ناشی از این چنین تعاریفی بود که چنین سرمایی را در  درون من ایجاد کرد. وحشتناک است، وحشتناک است، فقط همین را می توانم بنویسم.

پس نوشت :  این جناب کالیکلس یکی از معاصرین سقراط بوده و مقاله «گورگیاس» پیرو بحث این آقا با سقراط نوشته شده است. در موردَش زیاد نگشتم ولی فکر نکنم شخص خاص و معروفی باشه فقط یک نماینده از تفکر مردم آتن در آن زمان است. برای اینکه بیشتر بخوانید به اینجا مراجعه کنید

     من چقدر بدبختم، آمدم یک وبلاگ فکستنی راه بندازم، هر وقت چیزی به ذهنم می رسه بنویسم که با دوباره خوندن دوباره اونها ذهنم تازه بشه.

یک ماهی می شه که خواننده های اینجا به صورت ناگهانی 2 برابر شده، خوب چند تا دوست خوب و خواننده حسابی پیدا کردم(بعضی ها فقط یک زدند که کلی افتخار برای من تازه کار) ولی آمار نشون می داد که طرف تلخ قضیه جدی تره. آخه چقدر آدم الاف پیدا می شه که برای پیدا کردن کلمه ک*ن بیاد مثلا 50 تا صفحه جستجو گوگل را بیاد جلو؟!!؟!
نمی دانم با این مشکل چه باید کرد، اگر کسی ایده ای داره یا راه حلی بلده لطفا راهنمایی کنه

شاید که به انتهای عالم نگاه می کردم ، شاید در انتظار دیداری بودم و هزاران شاید دیگر. فقط به یاد دارم که برای لحظه ای من هم از این عالم رفتم ، نمی دانم که کجا رفتم و چه دیدم، فقط هنگامی که باز گشتم، قطره اشکی در گوشه چشمم بود.

عطر طراوت بود باران
 آغوش خالی بود خک پک دامان
 اما ستوه از دست بسته
اما فغان از پای دربند
چشمان پر از ابراند یک شام تاریک
 واندر لبان خورشید لبخند
 آن یک درودی گفت بردوست
 این یک نویدی را صلا داد
تا سرب و باروت
بر ناتمام نغمه هاشان نقطه بنهاد
 عطر جوانی شست باران
آغوش پر آغوش عاشق ماند خک سرخ دامان

شعر از سیاوش کسرائی دفتر آرش کمانگیر

پیش از آن که در جهان جام می و انگور بود

از شراب لایزالی جان ما مخمور بود.

ما به بغداد ازل کوس انا الحق می زدیم

پیش از آن که کاین گیر و دار و قصه منصور بود

 Technorati Profile 

 فکر کنم کلی چیز هست که باید بنویسم، اما جالبترین اتفاق حمله من به کتاب فروشی فرهنگسرا بود. این کتاب فروشی یکی از بهترین کتاب فروشی های اصفهان است و کلی کتاب درست حسابی داره. رفتم داخل فکرش را بکنید بعد از ۸-۹ ماه که هیچی کتاب نخونده بودم با کلی کتاب روبرو شدم و مثل ندید بدیده ها هی کتاب برداشتم هی برداشتم موقع حساب کردن ، فروشنده از من پرسید شما همکار ما هستید؟ تازه داستان به اینجا ختم نشد، قیمت کتاب ها شد حدود ۱۵۰ هزار تومان!!!!من هم با کمال خجالت بیش از نصف کتاب ها را به صورت تصادفی کنار گذاشتم. شد ۵۵ هزار تومان.

نتیجه اخلاقی اینکه پت بیچاره نمی دانست که قیمت کتاب در این ایام بیش از ۲ برابر ۱۰ ماه پیش شده

      داره زمان بازگشت نزدیک می شه، هر چند که می دانند که این بازگشت رفیقی دارد به نام فراق مجدد. و شاید همراهی این دو دوست باشه که این چنین ذهن ما دو نفر را مشغول کرده و تنمان را فرسوده.

    امروز پت تصمیم گرفت که از رخت خواب خودش را بکنه و بیاید بیرون. لباس هایی را که مدتها با حسرت نگاهشون کرده بود را پوشید و رفت بیرون توی هوای ۱۲- درجه (فکر کنم گرم ترین هوا را در کانادا داریم) در حالی که باد شدیدی دانه های برف را به صورتش می زد. نیم ساعتی توی برف قدم زد و خسته به خانه برگشت. کجاست اونی که یک بار ۸ ساعت بدون توقف توی هوای ۳۰- راه رفت و خم به ابرو نیاورد

    پت همیشه کله شق بوده، اگر قدم زدن امروز یک هفته نیندازدش توی تخت، هر روز این کار را می کنه، آخه برنامه هایی توی سرشه

پس از ۳-۴ روز رخوت این وبلاگ و بقیه وبلاگهایی که خواندنشون را دوست دارم، همه آپ دیت شده اند. البته بگم همه جز خودم پست های زیبا و با ارزشی قرار داده اند.معلوم می شود که رخوت من از بیماری و ذهن درگیر بوده ولی سکوت دیگران، نشان از تلاش آن ها برای بهتر شدن بود