بی تو، مهتاب شبی باز از آن كوچه گذشتم
                             همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
                                                     شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،
                                                                            شدم آن عاشق دیوانه كه بودم!

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید.
                                     باغ صد خاطره خندید
                                                   عطر صد خاطره پیچید

یادم آید كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم
                                     پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

واقعا یادت هست؟ حتم دارم، اگر اون اتفاق بد چند ساعت بعدش نمی‌افتاد، ما خیلی زودتر به هم می‌رسیدیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
                                    تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
                                                      من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام
               بخت خندان و زمان رام
                              خوشه ماه فرو ریخته در آب
                                            شاخه ها دست برآورده به مهتاب
                                                                        شب و صحرا و گل و سنگ
                                                                                       همه دل داده به آواز شباهنگ


یادم آید: تو بمن گفتی:
                ازین عشق حذر كن!
                لحظه ای چند بر این آب نظر كن
                            آب، آیینه‌ی عشق گذران است
                            تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است
                                                       باش فردا، كه دلت با دگران است
                                                       تا فراموش كنی، چندی ازین شهر سفر كن!


با تو گفتنم:
              حذر از عشق ؟         ندانم
                               سفر از پیش تو ؟           هرگز نتوانم
                                                  روز اول كه دل من به تمنای تو پَر زد
                                                                    چون كبوتر لب بام تو نشستم
                                                                         تو بمن سنگ زدی، من نه رمیدم ، نه گسستم
                                  

باز گفتم كه: تو صیادی و من آهوی دشتم
              تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم.

              حذر از عشق ندانم
                           سفر از پیش تو هرگز نتوانم ، نتوانم … !


اشكی از شاخه فرو ریخت،
              مرغ شب ناله‌ی تلخی زد و بگریخت!
                                                  اشك در چشم تو لرزید
                                                               ماه بر عشق تو خندید


یادم آید كه دگر از تو جوابی نشنیدم،
                                 پای در دامن اندوه كشیدم
                                                     نگسستم، نرمیدم


رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم
                                 نه گرفتی دگر از عاشق آزده خبر هم
                                                      نه كنی دیگر از آن كوچه گذر هم !
                                                                بی تو، اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم!

شعر از فریدون مشیری

تشکر ویژه از دستنوشته‌های عزیز که با پادکست زیباش من را برد به حال و هوای عاشقی و جونیم و برد دقیقا به روزی که فهمیدم احساسی که نسبت به مهتاب دارم عشق نه چیز دیگری. هر چند خیلی سعی کردم عشقم را انکار کنم، ولی عشق انکارپذیر نیست. لحظه‌ای که عشق انکار کنیم، خودمون را انکار کرده‌ایم.

به خدا جونم داره در میاد از این بی‌رحمی روزگار، بابا مگه ما چند تا قلب داریم که هی باید تیکه تیکه شدنش را ببینم. تا میایم به یکی دل ببندیم و حساب دوستی رو یکی باز کنیم، یهو همه چیز به هم می‌ریزه. تا ایران بودیم یک جور اینجا دیگه بدتر. اول‌ها ذوق می‌کردم که هورا!! همه جای دنیا دوست دارم، همه جای ایران رفیق دارم هورا!! اما دیگه دیگه نمی‌خواهم، یعنی دیگه تحملم نمی‌کشه این همه درد دوری و فراغ را. این روزها دوباره حس خواندن شعرهای  وحشی بافقی بد تو وجودم بیدار شده که می‌گه:

پیوستن دوستان به هم آسان است.

دشوار بریدن است و آخر آن است.

شیرینی وصل را نمی‌دارم دوست،

از غایت تلخیی که در هجران است.

نمی‌دونم، شاید همه‌ی این‌ها تمرین هستند برای اینکه باور کنم همه چیز زندگی در گذر و یک روز هم خود من می‌روم به یک جای دیگر جایی که برگشتی ازش انتظار نمی‌ره، نهایتش شاید چند نفری هم در غم دوریک چند قطره اشکی بریزند.  ولی رفتم ....

راستی چند وقت پیش یکی می‌گفت :

«دوستی‌های این‌جا مدلشون فرق داره. مث خانواده می‌مونن بچه‌ها. می‌دونیم که هیچ‌کس رو نداریم غیر از هم. من که می‌رم بیمارستان دوستم میاد ۷ ساعت باهام می‌شینه منتظر ویزیت دکتر. مدرک مالی که می‌خوام برای دانشگاه یکی میاد ۱۰ هزار دلار می‌ذاره تو حسابم. کلید خونه رو که جا می‌ذارم عین خیالم نیست. می‌رم خونه‌ی دوستم و چهار ساعت می‌مونم. تو فروشگاه به همین دوستم می‌گم هوس بادمجون کرده‌م ولی حال ندارم سرخش کنم. دو روز بعدش دعوت می‌شم خونه‌ش و ناهار بادمجون می‌خورم. می‌گیم و می‌خندیم و بعد هر کسی می‌ره پی کار خودش تا یه روز دیگه. این خاطره‌ها قرار نیست جایی ثبت بشه. این‌ها اصلا قرار نیست اسمشون خاطره باشه. یه روز دیگه هم گذشت؟ مرسی که خوش گذروندیش. تو نبودی لابد یکی دیگه بود. با اون خوش می‌گذروندمش.
دوستی‌های این‌جا مدلشون فرق داره. مث خانواده می‌مونن بچه‌ها و هر کاری برای هم می‌کنن ولی هیچ‌کس دلبسته‌ی اون یکی نمی‌شه. هر کسی می‌تونه فردا بره به‌خاطر «جاب» یه شهر دیگه و دل تو قرار نیست براش تنگ بشه. تا هستی عزیزی و وقتی می‌ری باید یکی دیگه جات رو بگیره عین تو که جای یکی دیگه رو پر کردی. همه‌ی آدم‌های این‌جا به طرز ترسناکی عادت دارن به خداحافظی. همه‌ی کسایی که می‌بینی عزیزترین‌هاشون رو رها کردن و می‌دونی که آدم‌های نزدیک‌تر از تو هستن واسه دل‌تنگ شدن. می‌دونی که نوبت بهت نمی‌رسه.
این‌جا که باشی زندگی بی‌رحمی‌ش رو بیشتر به روت میاد»

چیزی باعث شد که خیلی از بلاگفا دلگیر شوم این بود که این جلو خروج افراد را ار بلاگفا گرفته. این قضیه باعث شد که من سریعا به فکر خروج بلاگفا بیفتم، خدا را چه دیدید شاید اینجا یک روزی دو سه هزار تا بازدیدگندده در روز پیدا کنهاون وقت حوصله ناز کشیدن بلاگفا را ندارم

منصف که باشیم blogfa از اون سرویس دهنده‌های وبلاگ فارسی آبرومند بود که با وجود اینکه خیلی به فکر مدرن سازی سیستم بلاگش نیست اما همون سرویس را به خوبی می‌دهد. از طرف دیگر با وجود اینکه یک بار وبلاگی را که مدت زیادی توش می‌نوشتم را حذف کرد و  شناسه‌ی آن را هم مسدود کرد، ازش دلگیر نشدم چون محیطی بود آروم و بی سرو صدایی بود. درست مثل ایران خودمون، با وجود اینکه امکانات زیادی نداره اما دوست داشتم. اما رفتار اخیر بلاگفا خیلی برام عجیب بود. جناب بلاگفا حالا شما امکان آمد و شد ساده و راحت را برای کاربرانت فراهم نکردی که هیچ امکانی را هم که دیگران فراهم کرده بودند را هم از کابرانت سلب کردی که چی؟ شما که ادعا می‌کنی یک میلیون کاربر داری، خوب می‌دانی که حداکثر یکی دو هزارتای آن‌ها معلومات، امکانات و حوصله اثباب کشی را دارند. پس خداییش این کار چی بود که کردی. کاری نکن که کل بیفته به ملت که با هر جینگولک بازی که شد دورت بزنند برند ولات خارجه...

در ضمن اون اساسنامه ای که ما قبول کردیم و آمدیم اینجا همچین حقی را به شما نمی‌دهد

اول فحشم ندید، خودم هم دقیقا نمی‌‌دونم چند تا پروژه دستم دارم. ولی از آنجایی اون سوراخی که پت و مت دارند ازش نون می‌خورند به ۲ تا استاد محترم راه داره حداقل یکی از این پروژه‌ها مربوط به استاد محترم بنده است و آن پروژه چیزی نیست جز این شبیه‌سازی که در حال نوشتنش هستم. کل داستان را بزودی خواهم نوشت ولی خلاصه قضیه این بود که اگر می‌خواستیم از شبیه‌سازهای موجود مثل NS-2 و یا OpNet استفاده کنیم، خیلی زیاد باید کد می‌زدیم که کار یکی، دو ماه نبود. پس امر رسید که ای دانشجو برو و یک شبیه‌ساز بنویس که کار ما را راه بیندازد. حالا که دارم این پست را می‌نویسم ۲ ساعت تا زمانی که به استادم قول تمام شدن کار را داده بودم مونده. اما توی کمبود وقت آمدم اینجا چی بنویسم؟ اول بر طبق یکی از قوانین مورفی، یک وبلاگ نویس وقتی وقت نداره، کلی ایده برای پست نوشتن به ذهنش می‌رسه و دوم این که چه میییییییییییییییییییییی کند این توابع و کلاس‌های STL. فکرش را بکن با وجود سال‌ها برنامه‌نویسی هنوز کار کردن با آن‌ها من را مست و ملنگ می‌کنند

مدت‌ها بود که با وجود ارادت بی‌حد و اندازه‌ام به عالیجناب Delphi، فرصت نشده بود که عرض ادبی خدمت‌شان بکنم. ولی حوادث اخیر باعث شد که باز هم خدمت این بزرگوار برسیم و تجدید بیعت نماییم. داستان از این قرار بود که این بنده حقیر بی‌سواد چندی بود که سودای برنامه نویسی برای وب به سرش زده بود. از آنجایی که آدم قاطعی ولی بی‌سوادی هستم،  ۶-۵ ساعت بعد از این سودای خام، کلی پول دادم و یک سرور خریدم. تا اینجای کار اشکالی نداشت، ولی حالا به روایتی باید این بچه‌ای که زاییدیم را بزرگ کنیم یا به روایت دیگر اول منار را دزدیدیم به بعد به فکر چاهش افتادیم. خلاصه سرور خریداری شده هم Linux بود و NET. را پشتیبانی نمی‌کرد و من بی‌سواد و عجول به صرافت نوشتن کد PHP و AJAX افتادم. نمی‌دونید چه شب‌ها که خون گریه کردم، دست دعا به آسمان بردم که ای خدا، من چطور از پس این همه کدنویسی بر بیایم. تا سرانجام امروز بود که هاتفی خوش بیان، پیام رساند، که مراد سابق ما بعد از هوا رفتم بورلند، به دیار CodeGeer شتافته است و نه به دیار باقی. ادامه داستان این است که Delphi for PHP فرزند خلف عالیجناب Delphi، را دانلود و نصب کرده، به و عجب حالی بردیم

خدایا خوب می‌دونستی که چه جوری خنجر می‌کشند روی پیام‌آورت، فکر کنم این آیات را برای همین گفتی که اون پیام‌آور احساس تنهایی نکنه، می‌خواستی بهش بگی بنده من تو تنها نیستی، به من هم بهتون می‌زنند، هر چی می‌خواهند از قول من می‌گند و هر چی را می‌خواهند به من نسبت می‌دهند، تو ناراحت نباش بزار فردا بشه ببینم حرف حسابشون چیه!

چيزى را كه از آن كراهت دارند خاص خدا كنند، زبانهايشان به دروغ نقل كند كه نيكى خاص ايشان است . حق اين است كه جهنم از آنهاست و خودشان به سوى آن روانند   (سوره نحل آیه ۶۲)

And they ascribe to Allah what they (themselves) hate and their tongues relate the lie that they shall have the good; there is no avoiding it that for them is the fire and that they shall be sent before

نه تنها از من قرار دل می‌رباید اين شور شیدایی
                                          جهانی را دیده‌ام یکسر دیده‌ام یکسر غرق دریای ناشکیبایی
بیا در جان عشاقان گل افشان کن گل افشان کن
                                          به روی خود شب ما را چراغان کن چراغان کن

نمی‌دانم چه شده است که این تلخی دست از سر ما بر نمی‌دارد، هر کجا می‌روم همراهم است و و حضورش را به رخم می‌کشد. امشب شب تولد پیام‌آور است. پیام‌آوری که ۲۳ سال از جاهلان زمان زخم خورد و ۱۴۰۰ سال از جاهلان قومش. کم کم داشت فراموشم می‌شد که هرسال چندین بار به بهانه‌های مختلف، یکبار بخاطر زاد روزش، یکبار بخاطر هجرتش از خاک و هزار و یکبار دیگر، چه زخم‌ها که بر پیکر اندیشه و پیام آن عزیز که وارد نمی‌شود. ولی باز امروز بیاد آغاز رسالتش باز هم بیادم آوردند که خنجر اهل قومش چگونه آماده است تا از پشت بر تنش فرود آید. خدایا چه کنم از این تلخی که حتی این روز مبارک را هم به کامم تلخ می‌کند.

(اصلا ربطی نداره ولی برید اینجا را هم بخوانید)

یارت شوم، یارت شوم، هر چند آزارم کنی
نازت کشم، نازت کشم، گر در جهان خوارم کنی
بر من پسندی گر منم، دل را نسازم غرق غم
باشد شفا بخش دلم، کز عشق بیمارم کنی
گر رانیم از کوی خود، ور باز خوانی سوی خود
با قهر و مهرت خوشدلم کز عشق بیمارم کنی
من طایر پر بسته‌ام، در کنج غم بنشسته‌ام
من گر قفس بشکسته‌ام، تا خود گرفتارم کنی
من عاشق دلداده‌ام ، بهر بلا آماده‌ام
یار من دلداده شو، تا با بلا یارم کنی
ما را چو کردی امتحان، ناچار گردی مهربان
رحم آخر ای آرام جان، بر این دل زارم کنی
گر حال دشنامم دهی، روز دگر جانم دهی
کامم دهی، کامم دهی، الطاف بسیارم کنی

شاعر : فکر کنم ابراهیم صهبا

تلخِ تلخم و جز تلخی چیزی از من نمی‌تراود.

سرتون را درد نیارم، ۲-۳ هفته است که عین بدبخت‌ها آویزون NS-2 شده‌ام که چی یک شبیه‌سازی ساده را آن‌جا انجام بدهم. متاسفانه مستندات خود NS-2 دو حالت دارند، یا خیلی ساده‌اند و یا برداشته‌اند خط به خط شبیه‌ساز را توضیح داده‌اند. بالاخره دیشب فهمیدم که یک شیر پاک خورده‌ای که اون هم درد کشیده‌است، تجربیات خودش را اینجا گذاشته است

Network Simulator 2 for Wireless : My Experience