راستی شعر هم از خواندهای آقای آوازهای روزانه است. این را گفتم که مبادا اشتباهی فکر نکنید صدای من این‌قدر خوبه

پس نوشت : ظاهرا این player ما کار نمی‌کند

بدون شرح

این چند جا را بخوانید : 1 ، 2 ، 3 و زیباتر و جامع‌تر از همه 4

Flight price :469.00$
Airport tax & surcharges : 513.00$

جون مت اگه دروغ بگم اصلا اگه دروغ می‌گم، الهی که باباغوری بشم.

 این‌ها بهترین قیمت‌هایی است که پیدا کرده‌ام برای بلیط!!

می‌دونی خیلی پیش می‌آد که آدم با خودش رو راست نیست، فقط یک کم باید تیز نگاه کرد تا فهمید و گرنه خودت هم نمی‌فهمی. حالا می‌‌دونی چرا من بوی خوب قهوه فرنچ وانیلا را توی خانه راه نینداختم؟ به لیوان نیمه پر روی میز نگاه می‌کنم و  می‌خندم

خیلی چاکریم، خیلی ارادت داریم خیلی خیلی

برو و با جمله‌ی لشکر سوار و پیاده‌ات بر آن‌ها احاطه کن و در اموال و اولاد هم با ایشان شریک شو و به وعده‌های دروغ آن‌ها را بفریب و مغرور ساز. آری وعده‌ی شیطان جز غرور و فریب نخواهد بود.

همانا تو را بر بندگان خاص من تسلط نیست و تنها محافظت و نگهبانی خدا آن‌ها را کافی است.

آیات ۶۴-۶۵ سوره اسرا      

چقدر ساده‌ام، خدایا من را به خاطر این سادگی‌ام ببخش. خدایا من را ببخش، اگر بزرگ‌ترین نعمت‌هایی را که به من دادی، فراموش که چه عرض کنم، اصلا نمی‌بینم. خدایا تو را سپاسگزارم نه به خاطر امکانات بی‌شماری که من دادی، بلکه به خاطر کسی و کسانی را که در زندگی من قرار دادی تا چشم‌های من را به سوی این نعمات و امکانات باز ‌کند و باز ‌کنند و مرا به آنجایی ‌رسانند که دل و زبانم ناتوان از سپاس تو ‌گردند.

پس‌نوشت۱: ای کس بالایی، قهوی امروز قبل از ظهر خیلی چسبید.
پس‌نوشت۲: موقع صحبت کردن با آن کس شعر زیر از عطار در گوشم زمزمه می‌شد که می‌خواند:

دست با تو در کمر خواهیم کرد
قصد آن تنگ شکر خواهیم کرد
در سر زلف تو سر خواهیم باخت
کار با تو سر به سر خواهیم کرد
چون لب شیرین تو خواهیم دید
پای کوبان شور و شر خواهیم کرد

خواننده آوازهای روزانه را از نزدیک ندیدم و نمی‌شناسم ولی چنان حس نزدیکی به این فرد می‌کنم (یعنی خودم را خیلی تحویل می‌گیرم) که برایم خودم هم خیلی عجیب است. بخوانید این شعر زیبا و این آواز زیبا را که می‌گه:

گنجیشکِ من پر زد و رفت.
به لونه شون سر زد و رفت.
تو دشت و تو بیابون،
می باره برف و بارون.

...

با وفا و مهربونم
              منو تنها نمی‌ذاره میدونم
                                     رو دلم پا نمی‌ذاره می‌دونم
              منو تنها نمی ذاره می‌دونم
                                     رو دلم پا نمی ذاره می‌دونم

گل میاد، بهار میاد 
            بوی عطر گل یار میاد
                                               آرزو به بار میاد
                                                            به دلم قرار میاد

می‌دونه دنیا سرابه
                  آرزو نقش بر آبه
                                              زندگی بی عشق و مستی
                                                                          می‌دونه رنج و عذابه

              منو تنها نمی‌ذاره میدونم
                                     رو دلم پا نمی‌ذاره می‌دونم
              منو تنها نمی ذاره می‌دونم
                                     رو دلم پا نمی ذاره می‌دونم

دل میگه دلبر میاد
                  انتظارم سر میاد
                                             پونه از خاک در میاد
                                                                یارم از سفر میاد
                                                                                           پونه از خاک در میاد
                                                                                                         یارم از سفر میاد*

بله، همانگونه جناب مرحوم مهستی می‌فرمایند: یارم از سفر میاد  .... منو تنها نمی‌ذاره می‌دونم ...

به عبارت دیگه  هوراااااااااااااااااا استادم از سفر میآد  دلتنگی‌های من هم به پایان رسید.

اگه بدونید امروز که استادم با ذوق داشت از برنزه شدن پوستش توی آفتاب گرم سانفرانسیسکو حرف می‌زد، چقدر شانس آوردم که حالا به جرم قتل در زندان نیستم

منصفانه بگم استادم جز، پاکارترین استادهای این اطراف است، کسی پشت سرش حرف بزنه با من طرفه‌ها!!

راستی اصلا فکر نکنید که رابطه من و استادم مثل کارتون بالا هست.

*متن آهنگ را از سایت ایران ترانه برداشتم.
*Special thanks to www.phdcomics.com , for letting me to barrow this cartoon

به هر حال من نمی‌خواستم به کسی توهین کنم، ولی خدایش شما کم‌تر خالی ببند، تا کسی تیکه نیندازه بهت.

باز هم شرمنده

رجانیوز در مقاله‌ای می‌نویسد:

"به عنوان نمونه مجري زن اين برنامه در برنامه روز شهادت حضرت زهرا(س)، در سؤالي از ميهمان برنامه پرسيد: مگر مردها لباس زمان صدراسلام را اكنون بر تن مي كنند كه ما زنها از چادر آن زمان استفاده كنيم؟"

و طرح همچین سوال ساده‌ای عنوان "ترویج فمینیسم افراطی" به خودش می‌گیرد. دارم به این فکر می‌کنم، چه بلایی سر این به اصطلاح طرفداران دین آمده که این طور از ساده‌ترین سوالات می‌ترسند؟ واقعا شباهت این آدم‌ها با آن‌ افرادی که در پست کپک مغزی نشان دادم چه قدر است؟ این طوری بگم واقعا تفاوتی احساس نمی‌کنم، شما تفاوتی احساس می‌کنید؟

یک ساعت است که دارم ادامه جمله آخر را می‌نویسم و پاک می‌کنم و مدام عصبانی‌تر می‌شوم، واقعا کم آوردم

این دقیقا، همان چیزیست که شب گذشته برای من رخ داد

استادم (رسول) می‌گوید: خواننده وقتی می‌خواند و یا نوازنده وقتی می‌نوازد، صدایی را می‌شنود که در ذهنش ساخته و می خواهد که بشنود. وقتی پیشرفت می‌کند تازه یاد می‌گیرد که صدای ایجاد شده از حنجره و یا ساز را بشنود و در این مرحله است که می‌تواند به اشکالاتش پی ببرد و در رفع آن‌ها بکوشد. حالا قضیه این است که فکر کنم من به این مرحله رسیده‌ام. چون تازه امروز بود که به معنای کلمه، تفاوت بین صدای خودم و صدای استاد شجریان را احساس کردم و همین تفاوت را هم در مقایسه صدای سازم با ساز لطفی احساس کردم. البته نمی‌دانم چرا وقتی این کشفم را به مت گفتم اصلا تعجب نکرد. اما فکر کنم، رسول فهمید چی می‌گم، آخه یک لبخند خیلی عجیب و مرموزی روی لب‌هایش نشست